(door Rob van de Walle)
Op maandag 9 november speelde ons tweede team voor de RSB competitie tegen De Zwarte Pion 1. Voorafgaand aan deze wedstrijd zat ik te mijmeren over de naam van die vereniging: hoe kom je op de naam ‘De Zwarte Pion’? Bij het kiezen van een verenigingsnaam is natuurlijk het mooist als je de vereniging noemt naar de oprichter. En wat dan helemaal een kers op de taart is als je daarbij ook het jaar van oprichting achter zet. Of je noemt je vereniging gewoon naar de plaats waar de vereniging is gezeteld. SV Moerkapelle of zo. Of doe desnoods iets ludieks. Zo is er in Utrecht een club die De Rode Loper heet. Grappig. Dubbelzinnig. Of Fischer Z in Amsterdam. Voor de jonge lezers: Fischer Z was in de jaren ’80 een succesvolle popgroep. Een ander idee is, naar analogie van voetbalclubs zoals DOS (‘Door Overspel Sterk’, eigenlijk al een hele dubbelzinnige naam als ik er nu over nadenk) de schaakclub SOPSWEPS: Samen Op Pad Spelen Wij een Potje Schaak. Maar De Zwarte Pion? Het doet me denken aan de planoloog in Zoetermeer die straatnamen bedacht als “Kanariegeel’ en ‘Lichtgroen’. Zo van ‘ik heb helemaal geen inspiratie meer, dan maar kleuren of zo’. Maar goed.
Het bezoekende team kwam helemaal uit Middelharnis en het beloofde vooraf een spannende wedstrijd te worden. Ook zij hadden de eerste match met grote cijfers gewonnen. Ivar en ondergetekenden konden niet meedoen, gelukkig waren Leslie Tjoo en Frans Bottenberg bereid om in te vallen.
Op bord 1 speelde Bernard een puike partij. In 19 zetten ging zijn tegenstander er hard van af. In onderstaande stelling speelt Bernard het ijzersterke 12. …Ld3! Hij zegt in zijn analyse hier zelf over: Het is wel heel aantrekkelijk om de koning op deze manier in het midden te houden. De loper staat natuurlijk wel gepend, maar mijn inschatting was dat wit niet genoeg tijd zou hebben om deze structuur aan te tasten. En daar krijgt hij gelijk in.
Na 13. Pe5 Pd5! slaat wit de pion op b7. En u weet: (wie heeft deze uitspraak ooit gedaan?) De vergiftigde pion slaan is nooit goed, zelfs als het goed is’. Even later is de volgende stelling ontstaan:
Wit speelt hier 17.h4? Misschien om de toren te activeren, maar het is natuurlijk al volkomen uit. Na 17…. Dd4 18. Pxd3 (zo’n beetje de enige zet die mat voorkomt) Dxc3+ 19.Kf1 cxd3 gaf wit maar eens op. Een mooi stukje powerplay van Bernard!
Op bord 8 had Jeroen uit een geweigerd Damegambiet een mooie drukstelling tegen de achterstallige pion b7 gekregen, maar dit bleek niet voldoende voor winst en er werd tot remise besloten. Hij zegt zelf hierover: Ik dacht met de pionnenopmars op de damevleugel voordeel te krijgen, maar dat was optisch bedrog. Met de zetten: 12.a3, 13. b4, 14. a4, 15. b5 en verdubbeling op de halfopen b-lijn. Daarna de zwarte loper van c6 te verjagen (de verdediger van b7): 18. f3, 19 e4 met als einddoel 23. d5.
Stand na 26. …- Ta7-a6 met remiseaanbod. Waardering is hier ook 0.0. Na circa 20 min besloot ik dit toch maar aan te nemen.
Op bord 4 speelde Nick en kreeg een onregelmatige opening tegen zich. Hij leek erg goed te komen te staan met een onveilige vijandelijke koning op d7 en actieve witte stukken. Zwart had echter uit het niets een venijnige aanval met de dame de toren op de c-lijn en na …La3 was het eigenlijk meteen uit.
Naast hem speelde Marijn en leek een gelijke stelling te hebben. Hij offerde een pion voor activiteit, kreeg een toren op de tweede lijn, maar wit verdedigde zich goed, zorgde ervoor dat de dames en toren van het bord gingen en creëerde een vrijpion op de damevleugel.T oen Marijn zijn loper voor de pion moest geven, was het snel klaar. 1 ½ – 2 ½ dus.
Leslie speelde een puike partij. Hij leek moeilijk te staan nadat wit zijn loper op e6 gepositioneerd had, ondersteund door de pion op d5: hetzelfde thema als in de partij van Bernard. Leslie deed even later hetzelfde met zijn loper die hij op d3 zette. Toen was de dreiging van een aanval op zijn koning al in de kiem gesmoord. Toen wit f2-f4 speelde, sloeg Leslie deze pion en passant, waardoor hij zijn loper in liet staan. De loper werd geslagen, maar Leslie had een prachtige combinatie waardoor hij het stuk terug won, nog een pion won en ook al zijn problemen waren opgelost. Zijn tegenstander was hiervan blijkbaar zo onder de indruk dat hij even later een toren weg gaf. Een partij (net als die van Bernard) die in aanmerking komt voor de schoonheidsprijs.
Frans op bord 7 leek in een doodsaaie gelijke stelling terecht te komen. Hij zette een val op waarbij zijn tegenstander mogelijk een pion zou kunnen winnen, maar in feite materiaal zou verliezen. Zijn tegenstander trapte erin en snel hierna konden de stukken in de doos.
Op bord 2 speelde Eelco. Hij vertelt over zijn partij:
Nadat ik in de opening een grote kans miste om voordeel te pakken (Scott: Ja, ik heb hier al zeker 20 partijen mee gewonnen! Leuk trucje), ging het aardig gelijk op. Ik had een klein voordeeltje, en was op zoek naar een break.
In deze stelling ging ik de fout in. Mijn tegenstander had na Pe5-g4 f5 gespeeld, de beste zet. Maar dit creëert ook zwaktes. Het paard moet natuurlijk gewoon terug naar e5, en dan breken met g4. Stockfish geeft +0.5. In plaats daarvan speelde ik 20. Pf2?, met de e4-break in gedachten. Dit is alleen te forceren na de volgende blunder, 20…. b5 21.Lxd6? (-2.5). Ik realiseerde me toen pas dat de zwarte velden bij de koning moeilijk te verdedigen zijn na 21…. Dxd6 22. e4 Lg5 23. Rce1. De stand was inmiddels 3.5-2.5, en ik meende dat de laatste partij, Frank, gelijk opging, dus bood ik maar remise aan. Mijn tegenstander dacht hier met weinig tijd even over na, en toen kwam Frank wat slechter te staan. Gelukkig voor mij had hij niet genoeg tijd om de complicaties uit te werken, en hij nam mijn remise aanbod aan met nog 4 minuten op de klok. We dachten allebei dat het nog wel te houden was voor wit.
Dat maakte dus 4-3 voor ons. Frank was als enige nog bezig. Zijn tegenstander had met zwart zeer sterk gespeeld, verzwakkingen uitgelokt op de koningsvleugel. Frank rokeerde toch kort omdat ook lang rokeren bezwaren had. Maar hij werd langzaam uitgeperst. Even later had hij een kwaliteit gegeven, maar stond nog steeds onder zware druk. Zwart won een pion op de damevleugel en kreeg een vrije a-pion. Toen hij even later nog zijn toren voor een sterk wit paard offerde leek het uit. De stand 4-4 leek zeer waarschijnlijk. Maar ook was daar de tijdnood, die soms zo’n goede vriend is. In gewonnen stand gaf de tegenstander van Frank pardoes een stuk weg, forceerde toen zelf dameruil en waarna het remise was. Een belangrijk halfje!
