(door Auke Wilming)
Nu ik de kater van het verlies enigszins heb verwerkt, nog een kort verslag van afgelopen maandag.
Het eerste uur van de avond stond in het teken van Peter Ypma:
Na een aantal slechte nachten waarin ik ‘s avonds wakker gehouden werd door de temperatuur en ‘‘s ochtends door de muggen was ik toe aan een goede lange nacht. Om 20:30 nam ik mij dus voor om even later te gaan slapen. Op dat moment ging echter de deurbel ineens en kwamen na het openen van de deur de simpele woorden “bekerfinale”. Of het de warmte, het slaapgebrek of iets anders was, weet ik niet. Wel weet ik dat ik die bekerfinale helemaal vergeten was. 30 seconde later zat ik in de auto mijn sokken en schoenen aan te trekken, waarbij ik geüpdatet werd over de wedstrijd (en ik niet voor het laatst die avond mocht uitleggen waarom ik niet zoals iedere normale Nederlander zo telefoonverslaafd ben dat ze mij gewoon telefonisch konden bereiken). Eenmaal op de club mocht ik met wit tegen Mark Timmermans die zo vriendelijk was om mijn late aankomst niet erg te vinden en zelfs een drankje aanbood met de woorden “doe maar gewoon een zet. Je hebt al genoeg tijd verloren”. Sportiviteit kan de Dordrechtenaren dus in ieder geval niet verweten worden. De partij die volgde was kort maar niet zonder spektakel. Mark deed een bekend kwaliteitsoffer, wat ik niet echt kende. In het vervolg werd het snel scherp, maar nadat wij beide een iets mindere zet gedaan hadden, kwam de mogelijkheid voor zetherhaling langs. Ik vertrouwde mijn stelling, mijn tijdsachterstand en mijn gebrek aan wakkerheid niet genoeg om door te spelen en accepteerde de zetherhaling en de remise dus.
Zo hadden we het eerste halfje binnen, tegen de sterkste speler van Dordtrecht bovendien.
Op bord 4 kwam Peter Scheeren lastig uit de opening. Door druk op zijn damevleugel kon hij zijn ontwikkeling niet echt voltooien.
Mijn opening op bord 1 was een herhaling van een partij die ik twee jaar geleden in Frankrijk had gespeeld, en ik wist dus dat ik vrij goed stond. Dat kon mijn tegenstander overigens niet deren, want hij speelde nog min of meer à tempo.
Erik kreeg dezelfde opening tegen als in de laatste KNSB-ronde, en dit keer koos hij voor een brutale aanpak. Hij gooide de knuppel in het hoenderhok en offerde een kwaliteit, met een interessante stelling als resultaat.
Ik speelde zodra ik op mezelf was aangewezen een indrukwekkende 8 slechte zetten op rij en stond daarna kansloos verloren. Peter had het nog steeds lastig, maar had zeker nog kansen op een goed resultaat. Bij Erik kon wit zijn stelling consolideren en met een kwaliteit meer stond wit erg goed.
Met het oog op mijn bord (waar de evaluatie tussen -5 en mat in 3 schommelde) speelde de tegenstander van Erik het safe en werd even later remise overeengekomen.
Ik kon geen konijn uit de hoge hoed toveren en moest opgeven, en zo resteerde alleen Peter op bord 4.
De agresieve torens van wit maakten dat hij beter stond, maar de klok speelde ook een rol en dus konden we nog even hopen op 2-2. Peter gaf dapper een stuk in de hoop dat de vrijpionnen naar de overkant konden sluipen, maar wit had alles onder controle. Peter wist er nog wel een remise uit te slepen, waardoor de eindstand op 2,5-1,5 kwam.
Het was leuk om de bekerfinale bij ons te organiseren, en de liveborden smaakten naar meer! Het resultaat was natuurlijk niet waarop wij hoopten, maar er zat ook geen moment méér in. Rest ons niet anders dan Dordrecht te feliciteren!
