Auteur: Peter Scheeren

(door Rob van de Walle)

Of moet de titel luiden: ‘Eerste kampioen in de 4 e klasse seizoen ’26 – ’27 bekend’?

Een half bordpunt te weinig om ons te handhaven: dat is de zure conclusie die we moesten trekken na de nederlaag van 4 ½ – 3 ½ ( de derde keer dat we deze uitslag maakten) tegen HWP Sas van Gent 2. We wisten aan het begin van het seizoen dat na het vertrek en afzeggen van enkele sterke spelers het moeilijker zou worden, maar dit was toch echt onnodig. De onverwachte nederlaag tegen (het toen op de laatste plaats staande) Goes in de vorige ronde, waar toen opeens van alles mis ging, heeft ons toch genekt.

Zeeuws-Vlaanderen, dat is toch een andere wereld. Waar we hier in het Westen het vaak moeten doen met rommelige buurthuizen met fanfarekorpsen in een belendende zaal en koffie uit een thermosfles, was Sluiskil een verademing. Veel parkeergelegenheid, een prachtige ruime speelzaal, een goede bar en analyseruimte. Ikzelf zag het helemaal zitten en zeker na een analyse van de ratings: dit moet lukken. Maar het liep anders.

Op bord 8 was Kees als eerste klaar. Kees liet toe dat de h-lijn open ging (zijn tegenstander had nog niet gerokeerd) en kreeg een aanval op zijn koning over zich heen. Na het verliezen van de h-pion was het snel voorbij.

Sjoerd op bord 1 kon spelen tegen de geïsoleerde d-pion van zijn tegenstander, maar overzag een trucje waardoor hij twee paarden tegen een toren won, maar ook nog een pion verloor waarbij zijn tegenstander zeer actieve torens had. Hij wist het nog net remise te houden.

Scott op bord 7 speelde een puike partij. Nimzo-Indisch waarbij een paard van zijn tegenstander op c3 belandde en gedekt moest worden met een pion op d4. Scott wist goed de druk erop te houden. Achteraf bleek het allemaal theorie te zijn geweest. Zijn tegenstander moest nauwkeurig spelen en vergaloppeerde zich toen hij zijn paard naar g4 speelde, terwijl zijn loper al op h3 stond. Scott maakte het keurig af. De stand was weer gelijk.

Ondertussen zag het er op de andere borden niet goed uit. Zoals gewoonlijk dit seizoen, stond Auke goed, maar Peter had een dode remisestelling (daar had ik toch op een vol punt
gerekend), Erik stond vanaf de opening al slecht en Jan overzag een standaard truc in een stelling waarbij (ook alweer) zijn tegenstander een geïsoleerde d-pion had: paard op e5, dame op e2, toren op e1 en dan slaan met het paard op f7. Bernard had een gelijke stelling. Hierdoor zag het er al met al slecht uit.

Ondertussen was Auke klaar. Hij had de afwikkeling van het middenspel beter beoordeeld dan zijn tegenstander en kwam in een D+2T eindspel waarbij hij met zijn torens op de 7 e rij kwam, twee pionnen won en uiteindelijk kon kiezen op welke manier hij de genadeklap ging uitdelen.

Jan had zich herpakt en wist van nog van niets iets te maken en leek zelfs te kunnen winnen. Bij het bord staande zagen we allemaal niet hoe wit zich nog kon redden, maar de witspeler vond de enige zet die niet verloor en slaagde erin de dames te ruilen, waarna het uit was.

Erik kwam uit de opening verkrampt te staan met twee passieve lopers en een kreupel paard. Hij offerde een pion op de damevleugel om ruimte te krijgen, waar zijn tegenstander niet op in ging, zodat hij daar niets bereikte. Toen offerde hij een paard tegen 2 centrumpionnen om zich te bevrijden, maar afgezien van dat zijn tegenstander een open koningsstelling had, waren er weinig aanknopingspunten. Toch leek Erik er nog iets van te kunnen maken, dreigde met twee verbonden vrijpionnen, maar zijn tegenstander verdedigde goed en trok de partij uiteindelijk naar zich toe. Als niet-spelend teamlid leer je nog wat over je collega’s: dat handschrift van Erik. Totaal onleesbaar! Moest ik elke keer omlopen om te zien wat zijn tegenstander had genoteerd om de partij goed te kunnen volgen.

Bleven over de partijen van Peter en Bernard. Peter kreeg Hollands tegen zich waarbij zwart er eerst in slaagde e5 te spelen en daarna ook zijn zwakke d-pion te ruilen. De stelling was helemaal dood. Achteraf bleek er voor Peter nog iets in gezeten te hebben:

Ome Fritz geeft een fantastische variant vanuit deze stelling: 1.Pe6 Txd2 2.Txd2 Da5 3.Lxg7+ Kg8 4.b4 Dxb4 5.Td4, waarna zwart het beste voortzet met 5…Te8 6.Txb4 Pxb4 met een waardering van +0.80. Tja dat moet je ook maar zien.

Peter probeerde er in het eindspel nog iets van te maken, maar zijn tegenstander verdedigde goed, waardoor het remise werd.

En dan bleef, met de stand 4-3 nog de partij van Bernard over. De dames waren er in de opening al afgegaan en er ontstond een eindspel waarbij Bernard een 2-1 meerderheid op de damevleugel had, maar de koning en paard van zijn tegenstander waren daar succesvol aan het rommelen. Er was niets van te maken en Bernard moest berusten in remise. De degradatie was een feit. En dan moet je nog twee uur terug in de auto hè.

(door Bernard Evengroen)

28 maart 2026 was een datum waar ik al even naartoe leefde. Dit seizoen is niet lekker gestart. Maar we leken als team in vorm te komen. Waar we in 2025 2 MP uit 5 wedstrijden hadden gescoord, waren er in 2026 al 3 MP in 2 wedstrijden. Nipte uitslagen die telkens de verkeerde kant op vielen, zorgden voor een zorgelijk groot degradatiespook rond de jaarwisseling.

Gelukkig zat half maart 2026 de sfeer er weer goed in. We hadden veerkracht getoond en van hele slechte papieren, was de strijd onderin en in de middenmoot van klasse 3E ongekend spannend. De top is sindsdien ongewijzigd en uitgelopen van de rest, maar de rest ontloopt elkaar niet veel. Door de goede resultaten in 2026 was de hoop en het vertrouwen op een winst tegen de hekkensluiter groot.

Hoewel het een thuiswedstrijd betrof, werd het startschot eerder in Goes geopend. Peter Scheeren speelde vooruit tegen Sven Stange. Dat eindigde in een gelijkspel. De overige 7 spelers van beide teams traden in Gouda tegen elkaar aan.

Ikzelf mocht achter de zwarte stukken van bord 7 plaatsnemen tegen Joey van de Braak. Hij verraste me op zet 2. Precies zijn bedoeling gaf hij aan. Maar door mijn antwoord werd hijzelf ook aan het denken gezet. Wat volgde was een stelling met veel stukken op het bord, waarin de witte koning onhandig in het midden bleef. Het lukte om verschillende dreigingen op te bouwen en uiteindelijk sloeg dat door.

Na het analyseren van mijn partij zag ik dat Auke ook gewonnen had. In het langslopen had ik een paar keer een stelling gezien, waar ik niet veel van begrijp. Maar Auke bleek zijn vorm van de laatste tijd vast te houden door zijn overwinning.

Op dat moment was de voorsprong met 2,5 – 0,5 royaal, maar een kort rondje langs de velden leerde anders. Rob stond op het eerste bord goed, maar de overige borden zagen er niet goed uit. In gesprek met Auke besprak ik hoopvol wie er voor de matchpunt(en) nog een resultaat konden halen.

Kees (bord 8) was een kwaliteit achter gekomen en zijn tegenstander had deze teruggegeven voor een toreneindspel met een pion meer. We hoopten dat er misschien daar een halfje vandaan kon komen. Dat bleek een illusie, want zijn tegenstander Luuk maakte het eindspel nauwkeurig af.

Dan was er Sjoerd (bord 6) die vorige wedstrijd een pionneneindspel tegen 2200+ won, zou hij dat trucje nog een keer uit kunnen halen, nu hij weer 2200+ tegenover zich kreeg? Winnen ging in ieder geval niet, want hij stond duidelijk minder. Ook dit eindspel was akelig nauwkeurig uitgeteld vanuit de Goese zijde.

Ook Jan (bord 5) had een eindspel met minder pionnen gekregen. Aangezien het een eindspel betrof met beide een toren en loper, had ik de hoop dat inclusief het offeren van een loper alle pionnen zouden verdwijnen. Ook dit bleek een illusie, want er verdwenen pionnen, maar alleen van zwart.

Toen ging het opeens hard, want met op papier een voorsprong in de tussenstand, waren de zo nodige matchpunten opeens heel ver weg.

Van de partij van Scott (bord 3) heb ik niet veel gevolgd, maar ook hij noteerde een nul. Ik waande me opeens weer in 2025, toen ook alles slecht uitviel.

Met een definitief verlies voor het team, vocht Rob (bord 2) nog door. Hij schrijft zelf over zijn partij het volgende:

Ik kreeg een Trompowski op het bord wat mijn tegenstander nogal merkwaardig behandelde. Ik rokeerde lang en speelde op een koningsaanval, maar objectief gezien was dat wat te langzaam. Mijn tegenstander probeerde er op de damevleugel wat van te maken, wat jammerlijk mislukte en ik twee gezonde pionnen won. Daarna ontstond een lange manoeuvreerpartij waarbij mijn tegenstander activiteit probeerde te krijgen en ik dat steeds voorkwam en probeerde stukken te ruilen. Hij moest steeds de goede zet zien te vinden en maakte uiteindelijk een fout waardoor ik een stuk zou winnen, waarop hij opgaf.

Dat bracht de eindstand op een 3,5 – 4,5 verlies tegen Goes, die ons daarbij op de ranglijst passeert. Hoewel we nu zelf laatste staan, staan plek 5 tot en met 10 nog steeds relatief dicht op elkaar. Er is de laatste ronde dus nog van alles mogelijk.

Tijd om de veerkracht die we met de jaarovergang hebben laten zien opnieuw te tonen. Dat mag al op 11 april tegen Sas van Gent. We hebben twee weken om onze focus daarop te leggen. Als tegen die tijd dit verlies nog te gevoelig ligt, is het mogelijk om over Antwerpen te rijden, maar dat laat ik aan de chauffeurs van dan.