Foto: Linksonder Bernard Evengroen. Vervolgens met de klok mee Ruben, Jan, Henk-Jan en Marten Evengroen

Als negenjarig jochie leerde hij schaken, speelde op een dambord met zelf getekende en uit papier geknipte schaakstukken. Ruim twintig jaar later stopte zijn vrouw Heleen hun zoon Henk-Jan in de kinderbox originele stukken toe. De peuter kwam kort daarna in een echt toernooi uit. En won. Als vierjarige in een veld met twaalf- en veertienjarigen.

Tien jaar later is het elke week feest in huize Evengroen. Op maandag schuiven vader en vier zoons rond de tafel om een toernooi voor het eind van de week te selecteren. Vele honderden reiskilometers brengen de talenten naar alle uithoeken van Nederland. Soms, vooral in schoolvakanties, worden meerdaagse competities gespeeld. "Het kost een vermogen, dat wil je niet weten," verzucht senior.

Jan Evengroen, die het zelf ooit schopte tot kampioen van het vermaarde Messemaker 1847 uit Gouda, heeft het er graag voor over. Het is de prijs die hij met plezier betaalt voor een kwartet uitzonderlijke schaaktalenten. Ruben (15) en Marten (9) doen het daarbij nog rustig aan. Zij zijn selectiever en komen niet elke zaterdag op de 64 velden in actie. Voor Bernard (10) en Henk-Jan (14) ligt dat anders: fanatiek als ze zijn, laten ze geen gelegenheid voorbij gaan om hun krachten met anderen te meten. De prijzenkasten puilen inmiddels uit.

Henk-Jan, die vanuit de box zijn eerste successen voorbereidde, staat op het punt om zijn vader in ratingpunten te passeren. Lang stond hij te boek als een goede jeugdspeler die met grote regelmaat net naast de hoofdprijs greep. Enkele jaren geleden ging het een keer goed mis, toen hij op een 30e plaats eindigde. Dat was zijn eer te na. Tijdens de terugreis kondigde hij aan, voortaan elke dag na het eten schaak te gaan studeren.

Zoonlief hield, zonder aansporing uit zijn omgeving, woord. Maandenlang blokte hij op alle denkbare facetten van het spel. Snelle progressie volgde. Afgelopen zomer speelde hij sterk in Dieren en Hengelo. Tijdens de nationale jeugdkampioenschappen in Venlo finishte hij als derde, na lang de leiding te hebben gehad. Deze resultaten leverden een gigantische ratingwinst (van 1835 naar 1979) op. Zijn doel? "Proberen te groeien naar 2200, 2300 punten. En landelijke competitie spelen natuurlijk. Het liefst voorlopig bij Messemaker 1847."

Beslist geen duffe denkhoofden trouwens, de Evengroentjes. Allemaal zijn ze dol op voetbal, Bernard speelt graag guitaar. Ook vader Jan, werkzaam als hoofd technische dienst bij een scholengemeenschap, manifesteert zich op andere fronten. Zijn bezigheden als jeugd(bege)leider wisselt hij af met kerkeraadswerk, inclusief bijkomende huisbezoeken. In de avonduren doceert hij o.a. sterkteleer en wiskunde aan assistent-uitvoerders op het Albeda College. Verder geeft hij bijbelles op een zondagschool. "Lekker 's avonds rustig op de bank zitten is er zelden bij. Maar we hebben ongelooflijk veel pret met elkaar, dat is wel zo belangrijk."