Afgelopen dinsdag is één van mijn eerste schaakhelden aan een hersenbloeding overleden: David Bronstein, 82 jaar.
Op 4 februari 1968 kreeg ik van mijn oma en opa het boek ´David Bronstein´, geschreven door Roman Toran. Ik heb dat boek verslonden. Toen ik tegen Hans Böhm moest spelen voor het jeugdkampioenschap van Rotterdam een maand of wat later, had ik net de partij Bronstein-Lutikov nagespeeld (kampioenschap USSR, 1960). Scandinavisch met 2...Pf6.
En zo speelde ik op een doordeweekse avond op de schaakclub Spangen voor het eerst van mijn leven met zwart scandinavisch tegen Hans Böhm die toen zelf bijna altijd scandinavisch speelde. Niet dat ik Böhm op zijn eigen terrein wilde opzoeken, want ik wist niet eens dat Böhm een kenner was. Het was domweg de inspiratie van dat boek. Ik won wel.
Yasser Seirawan vertelde ter gelegenheid van de 80-ste verjaardag van Bronstein een erg leuke anecdote over David Bronstein. Het ging over de enige keer dat Bronstein tegen Walter Browne speelde (Reykavik, 1990). ´If Fischer is god, I´m the devil´, is een bekende uitspraak van Browne. Browne gold toen als één van de grootste kenners van de Najdorf. Bronstein wist weldegelijk dat hij tegen de grote Najdorf kenner zou spelen, maar uit respect voor zijn tegenstander wilde hij hem op zijn eigen terrein opzoeken. Bronstein won.
Partij uit 1964: Nikolay Bakulin - David Bronstein (Met dank aan Hans van Calmthout)