Eindelijk was het dan toch gelukt. Het eerste viertal van de Messemaker, normaal bestaande uit Alejandro Acuña, Liesbeth en Jelle Hondelink en Lotte van der Wouden had zich uit de derde divisie via de tweede helemaal omhoog gewerkt naar de eerste divisie en mocht voor het eerst de krachten met de echte toppers uit de Groene Hart Cup meten. Tegen de kampioen van vorig jaar en tevens winnaar van de eerste ronden, Klim Op uit Capelle a/d IJssel natuurlijk, maar ook tegen de teams van Leiderdorp en Voorschoten die louter uit uiterst talentvolle schakers bestaan. Het was duidelijk dat we de borst nat konden maken. Als we niet meteen weer zouden degraderen, dan zou dat al heel mooi zijn.

Afgelopen vrijdag, de 13e, was het zover. In de aanloop naar die wedstrijd leek het helemaal verkeerd te gaan. Twee dagen van te voren waren Lotte, Jelle én Alejandro nog veel te ziek om te spelen en zag het er naar uit, dat die hele wedstrijd waar we naar uitgekeken hadden aan ons voorbij moesten laten gaan. Pas op het allerlaatste moment krabbelde Alejandro toch een beetje op en besloot om toch maar te spelen. Verder was Ida bereid om het waterpolo af te zeggen en haar broer Jelle een keertje te vervangen en toen wilde Lotte het team niet in de steek laten en besloot het team compleet te maken, hoewel ze eigenlijk te ziek was om te spelen, maar we waren blij dat ze er was. Met een gehavende ploeg ging het richting Voorschoten en zelfs die grote brand in een matrassenfabriek in Alphen aan den Rijn, waar we vlak langs reden kon ons niet weerhouden om ons debuut te maken in de hoogste klasse.

De eerste tegenstander was Voorschoten 1. In deze wedstrijd zou waarschijnlijk meteen beslist worden wie zou degraderen. Zoals verwacht moest Lotte snel het punt inleveren, maar Ida op het derde bord stelde daar direct een mooie overwinning tegenover door een mooie dubbelaanval te combineren met een röntgenaanval. Toen ook Liesbeth in grootse vorm bleek te zijn en het tweede punt wist binnen te halen, was het eerste gelijkspel al binnen. Zat er nog meer in? Dat zou afhangen van hoe goed Alejandro van de griep hersteld was. Hij moest de strijd aanbinden tegen Rosa Ratsma, die weliswaar nog jong is, maar al erg veel heeft gewonnen en dus een zware dobber. En toen werd het ook nog zo'n zenuwslopende, energieverslindende partij, dienu in het nadeel van Alejandro zou moeten zijn. Echter, Alejandro speelde het geweldig uit in zijn geheel eigen stijl, het catenaccio-schaak. Eerst netjes de aanval van je tegenstander uitschakelen en als die dan net even te ver naar voren is gegaan met messcherpe counters de doodsteek toedienen. Zo bezorgde Alejandro het team een onverwachte en zeer welkome 3-1 overwinning. In de strijd tegen degradatie was dat natuurlijk een grote stap. Toen ook nog bleek dat Klim Op Leiderdorp met 4-0 vermorzeld had, zagen we volop kansen ontstaan om degradatie te voorkomen.

De volgende tegenstander was de regerend kampioen Klim Op, die dus net met een 4-0 overwinning hun visitekaartje hadden afgegeven. Ondergetekende hield al rekening met een afstraffing, maar het team dacht er heel anders over. En het werd een knotsgekke wedstrijd. Liesbeth moest tegen haar angstgegner Omar Gomez Shee aantreden. Een angstgegner, omdat ze daar altijd heel slecht tegen speelt en ook dit keer leek het weer zo te gaan. Haar dame kwam ongemakkelijk te staan en toen besloot ze voor de vlucht naar voren en begon een centrumaanval. Dat was een discutabele keuze, omdat Omar nu haar paard kon pennen en ze daarvoor nog veel te weinig stukken had ontwikkeld. Omar kon materiaal winnen en de partij leek al verloren. Echter, Liesbeth rechtte haar rug en ging in de tegenaanval. En met succes, Omar verdedigde dat niet helemaal nauwkeurig en liet zich zomaar mat zetten.

Zo, die was binnen, wij zouden in ieder geval niet met 4-0 verliezen. En op de andere borden zag het er naar uit, dat het nog heel spannend zou worden. Ook bij Lotte, zij speelde een gekke partij. Ze kwam achter te staan, totdat de tegenstander Jay een enorme blunder maakte en een dame weggaf. Normaal speelt Lotte dat natuurlijk makkelijk uit, maar deze ene keer ging het toch nog verkeerd. Een pionnetje brak door, werd een dame en dat was net even te veel. En dat leek precies op het scenario van Ida tegen Wang Yang. Ida kwam een toren voor te staan en had een winnende situatie in handen, maar verdedigde de counteraanval van Wang net niet goed genoeg. En daarom kwam het weer neer op Alejandro. Alejandro had een licht inferieure stand tegen Robin Lecomte, maar zoals gezegd, verdedigen kan Alejandro als geen ander. En toen Robin het niet helemaal goed speelde, kwam de vlijmscherpe counter er ook nog. Remise was nu zeker, maar misschien zat winst er ook nog wel in. Echter, nu ging de klok een rol spelen en het werd razend spannend. Beiden hadden nu minder dan een minuut bedenktijd. Alejandro veroverde materieel voordeel en had bovendien net een paar seconden voordeel op de klok. In de allerlaatste seconden voor beiden ging het onverwachts toch nog mis. Alejandro leverde die paar seconden voorsprong in en ging in gewonnen stand door de vlag terwijl Robin ook vrijwel geen tijd meer over had. Jammer genoeg zag Alejandro door alle consternatie niet dat in die laatste paar seconden 3 keer dezelfde stand op het bord stond en hij een remise had kunnen claimen. Heel jammer.

Nu de laatste wedstrijd tegen thuisvereniging Voorschoten. Zou de pijp al leeg zijn, of waren onze helden nog tot een laatste krachtsinspanning in staat? Ja hoor, dat waren ze. Alejandro en Liesbeth schoven overtuigend hun tegenstanders van het bord en wisten daarmee een gelijkspel en een prachtige tweede plaats veilig te stellen. En we waren nog wel bang geweest om meteen weer te degraderen. Uiteindelijk trok Leiderdorp bij het beslissende snelschaken aan het kortste eind. Klim Op won dit keer dik verdiend, maar die zijn nog niet van ons af. De volgende ronde op 13 maart is immers een thuiswedstrijd!!!!