Erich speelde de opening met zwart een beetje nonchalant en raakte daardoor een pion kwijt.
Door actief stukkenspel wist hij echter het witte voordeel steeds binnen de perken te houden.
Toen wit na een ongelukkige pionruil in het eindspel een aantal zwakke pionnen kreeg, kon hij met zijn extra pion niets meer beginnen.
Zettenherhaling leverde drie keer dezelfde stelling op, waarna Erich remise claimde. (½-½)
Jan kreeg met zwart een Nimzo-Indiėr dat ik 4 jaar eerder op het bord heb gehad. Dit keer koos Jan het juiste plan.
Zwart gaf het loperpaar op in ruil voor een dubbelpion en kreeg controle over de centrale velden. Toch stond wit er
niet slechter voor. Toen de talentvolle jeugdspeler een sterke voortzetting miste, trok zwart het spel naar zich toe,
geheel in de stijl van het Nimzo-Indisch. De actieve stukken van wit werden geruild en op het bord ontstond een
eindspel van 2 Torens plus slechte loper van wit tegen 2 Torens plus sterk paard van zwart. Zwart stond objectief
iets beter en doordat de stand 2-1 voor de tegenpartij was, besloot zwart 2 remise-aanboden af te slaan. In tijdnood
kreeg wit enkele tegenkansen, maar zwart slaagde het witte initiatief af te slaan. De zwarte druk werd steeds verder
opgevoerd, maar door het gereduceerde materiaal zat er eigenlijk niet meer in dan remise. Toen beide partijen nog 1
minuut op de klok hadden, speelde zwart een zwakke voorzetting waardoor wit wat materiaal kon afruilen naar een
gewonnen toreneindspel. In verloren stelling ging zwart door zijn vlag.
Arjan kwam goed uit de opening en de zwarte stelling zag er op verschillende momenten verdacht uit, maar er viel net niet van te profiteren. Op het kritieke moment, nadat Arjan al, wellicht onnodig, een pion had geofferd, had hij kunnen toeslaan. Hij zag echter de goede voortzetting niet en dacht op een andere manier een kwaliteit te winnen, maar zijn tegenstander bleek met een truc de kwaliteit terug te kunnen winnen. Wat resteerde was een slecht tot verloren eindspel wat inderdaad verloren ging.
Paul:
Mijn tegenstander wist me al na enkele zetten op voor mij vreemd terrein te krijgen hetgeen me veel tijd kostte. Eerlijk gezegd koos ik in de beginfase van de opening ook niet altijd de beste zet, met als gevolg dat ik na een 15-tal zetten mijn wit-voordeel al helemaal kwijt was en een remiseaanbod plaatste wat (terecht) werd afgewezen. Mijn tegenstander pakte zaken zeer scherp en voortvarend aan en offerde ook een pion voor een gevaarlijk initiatief. Dit initiatief wist ik te neutraliseren waarna het lopereindspel met een pluspion, maar nog steeds passieve stelling, niet meer te winnen was.
Phildor Leiden - Messemaker 1847 3 - 1 1. Ad van den Berg - Paul van der Hoeven ½ - ½ 2. Herman van Halderen - Erich Karstan ½ - ½ 3. Piet Bakker - Arjan van der Leij 1 - 0 4. Harry van Vliet - Jan Cheung 1 - 0
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |